La Mal Coiffée - Suu camin deus leons

Autor : Caroline Dufau

Photo : Marc Oriol

 

Lo qüatuor de cant polifonic La Mal Coiffée, compausat de Marie Coumes, Myriam Boisserie, Lætitia Dutech, Karine Berny, que’s lança en ua aventura navèra dab l’espectacle e album a viéner « E los leons ».

Atau l’entervista dab Marie, Myriam e Lætitia, au parat de la preparacion d’aqueth raconte mes en cançons peu Laurenç Cavalié.

 

E’ns podetz parlar d’aqueth cincau album en preparacion
« E los leons », qui serà tanben
un espectacle ?
Læti Dutech : Lo punt de partença es lo pichon libre d’Henry Bauchau, « Diotime et les lions »1. Un tròç de vida d’una jove filha, que se va botar a contracorrent de la tradicion, far de causas que son pas per las femnas, rescontrar l’amor pel camin... Foguèrem totes sargotits per l’istòria.
Marie Coumes : Laurent se n’es inspirat, per escriure un long poèma, amb sos imatges a el. Puèi a compausat, puèi avèm cantat, bastit l’espessor de l’adobament percussions-voses. Ara, botam totes los tròces amassa, amb las intencions... e un pauc d’òli, que siague fluid. Viram l’Embelinaire (lo repertòri del quatren album, NDLR) fins al darrièr moment, e aquí, tot l’espectacle arribarà d’un còp. Farem tres o quatre concèrts de presentacion, per confrontar las cantas a la lutz, a l’energia del defòra, al public. Puèi tornarem a l’ombra de l’estúdio.

Quin ei, au jorn de uèi, lo camin de la Mal Cofada ? Quin e’vs sentitz sus aqueth camin ?
Læti : Ai l’impression qu’arribam a una « malcofizacion » de la Mal Cofada. Me fa coma se nòstre qüatuor, amai lo Laurenç Cavalié, gausàvem encara mai anar cercar e trapar son expression pròpia. Nòstre camin ven de la canta populara, puèi sèm passadas per la poesia amb d’invencions e de composicions originalas.

Ara, E los leons es un raconte en format de cançons. De legir los tèxtes de Laurenç, l’istòria es venguda encara mai canda. S’es facha nòstra. Contunham nòstre camin, que se fa de mai en mai fòrt e pregond. 

Myriam : Arribi a un moment ont me sentissi encara mai dins la matièra qu’abans. Ai l’impression de cavar, mas de cap al lum ! (rires) Per de que i a un trabalh de percussions qu’avança encara mai. I sèm en plen, amb los leons. Ausissi una musica ont èrem pas abans. L’opausi pas a la canta tradicionala perque venèm d’aquò. Mes aquò dubrís de causas per mon asuèlh personal, e pren de sens de cantar aquela poesia. Tornarem benlèu de cap a la canta tradicionala, aprèp aquel pas qu’avèm fach, per arribar cap a una autra esséncia del cant. Cada avançada es noirida de l’etapa precedenta.
Marie : D’aquel camin, sabi pas brica ont n'es lo cap. Benlèu n’avèm fach una partida tota pichona, benlèu s’alonga a mesura qu’avançam, coma la carròta davant l’ase. Quand sabes pas mai ont vas, cal agachar d’ont venes. Amb E los leons, lo disc que sortirà a l’ivèrn 2017-2018, anatz reconéisser la Mal Cofada. Laurenç coneis talament lo còr, que caminam de mai en mai amassa. A trobat cossí ressarrar lo prepaus.


E quin ei lo camin de las musicianas hens la Mal Cofada ? Çò qui vs’inspira individuaument e qui poderé neurir lo collectiu ?
Marie : Çò que caduna va cercar a l’exterior se retròba dins lo biais de vibrar individualament dins lo collectiu. Per ieu, a aquel moment, son las istòrias que conti. Aviái pas jamai cantat sola, e a un estagi de formacion de conte, ai gausat l’experiéncia. Quicòm s’es passat. Soi estada suspresa, e quand soi tornada dins lo còr, èri mai justa. Coma se una consciéncia vocala èra nascuda. Puèi, lo fach de s’interessar al tèxte, sus l’interpretacion, cossí contar una istòria... Amb E los leons, cantam una istòria pendent 1h10. Sèm a trapar l’equilibri entre çò que cal de tecnica e çò que cal de còr per noirir, èsser e foncionar amassa. Aquò, es un trabalh e una sensacion que son pas evidents de trapar. 

Lætitia : Sul meu camin de la Mal Cofada, m’i sentissi de mai en mai a ma plaça. Sona coma una evidéncia. M’a menat encara mai de cap a la creacion, coma per exemple dins lo duò P.A.T.O.I.S. amb Karine : me faguèt tornar a las baguetas, al ritme, a la cançon populara. Se que non, le grop D’en Haut2 (Roman Colautti e Tomàs Baudoin) m’inspira fòrça. Èri dejà fòrça fan d’Artús. Soi tocada per la justessa amb la quala se botan al servici de çò que prepausan, sens assajar de seguir una mòda. Mai simplament, la musica me parla e me regala. Darrièrament, ai descobèrt Pixvae : doas musicianas tradicionalas colombianas e de musicians ròck alternatiu lionés. Aquò fa una musica suber ròck indé, amb cadun dins l’energia de çò que prepausa. Es aquela onestat que me parla.
Myriam : Fòrça causas m’inspiran. Escoti de cantaires e de cantairas, dins lengas que compreni pas totjorn, de totes los continents. Fa coma una font que jamai s’agota pas. Ai aquela impression de ressorsas sens fin, que n’i a a bogre pel monde. De solistas, de gospels, Nusret Fateh Ali Khan, Abida Parveen, o Jan dau Melhau... Aquò me dintra al dedins, e es atal que vòli cantar.



Écrire commentaire

Commentaires : 0