E se tornàvem parlar de romans policièrs ?

Autor: Cecila Chapduelh

 

Per la presenta, ai l’onor de demandar al comitat de redaccion del Diari d’arrestar de me comandar de cronicas sus la literatura occitana. En efièit, lèu aurai pas pus res a dire aquí dedins. Per poder parlar de còps de còr, lo cal poder aver, aquel tifa-tafa.

E cossí aver lo tifa-tafa en literatura occitana quand çò que m’agrada mai al monde d’aquesta passa son las bendas dessenhadas de l’estile crade de Marion Montaigne ? En francés, per malastre, tanben pas mejan de ne parlar aquí. De tot biais la benda dessenhada es un jos genre. Pas pro nòble per ne parlar dins una rubrica titolada « Las bèlas letras ». Talament que los occitans qu’estiman que cal tot aver per èstre un pòble digne d’aquel nom, romans erotics comprés, an pas gausat s’i atacar e venir pionièrs dins aquel domeni. Pas res a se botar jos la dent d’aquel costat doncas.
A defaut d’una bona benda dessenhada, se pòt doncas legir un bon « polar », un roman negre, coma se ditz. Òc, mas aquí tanben es un jos-genre. Es un pauc coma se Emmanuel Kant aviá avoat sa passion per My Little Poney. L’amor impossible a la Romeo e Julieta, que.
Urosament, la literatura occitana a pas agut vergonha d’escriure de romans policièrs. Sospèiti d’alhors unes professors de facultat –lo modèl seriós per excelléncia– de n’èstre de grands amators. Per tot dire, sospèiti Florian Vernet d’èstre d’aqueles. Farai mai qu’aquò. L’acusi tot simplament d’aver escrit un roman policièr talament risolièr que me retrobèri amb lo rire a las lagremas en plen mitan d’un tren, amb plen de monde a l’entorn que me gaitavan d’un air geinat a se demandar çò que fasiái en libertat.
Perque dins Ont’a passat ma planeta, i a vertadièrament de que s’escacalassar. Per demorar dins lo domeni de las amors impossiblas, e ben cossí dire… seriá benlèu lo maridatge de Woody Allen amb Rocco Sifredi ? L’absurditat borlesca mesclada de pulsions sexualas – mas non refoladas aqueste còp. Amb tot lo vocabulari que nos mancava per doblar, que disi, realizar, un film pornografic en occitan per tal que los occitans ajan una cultura completa ! Petita mesa en situacion : es l’istòria d’un extraterrèstre qu’es mandat sus Tèrra, a Marselha, per tal de trobar un remèdi pel seu pòble que se languís e deperís. E aquel extraterrèstre, un còp tocada la tèrra marselhesa, fuòc d’artificis ! De proesas sexualas amb de bimbòs, de descobèrtas d’una fauna umana que degun n’auriá pas gausat imaginar l’existéncia, e de sabors de coscós, de bolhabaissa e de pès e paquets. Un delici !
De qué ? L’argument per meritar la classificacion de « roman policièr » ? Benlèu lo besonh qu’a tot editor de voler botar dins de casas. Los autors de romans policièrs espleitan de mai en mai lo polar etnic. Murtre en Lapònia al mièg de las pèls de rèns, o al mièg dels arencs secats entre pescaires de Groenlàndia, Vernet explorèt lo genre abans aquela mòda. Lo polar etnic extraterrèstre, quina audàcia ! E un lengatge d’una vulgaritat que crasena. Tastatz aquò : « Au canton de la carrièra, lei doàs cagòlas d’adés nos fan un sorire emmascaire. Rachid frena pila, lo reflexe, e lei convida a faire una viranta ambé nautrei. Fau veire la chacha d’aqueu mònstre, lei doás nècias se fan pas pregar, mòntan. Traversam la banlega dins l’estile « iranian » suicidari. Rachid mena ambé un uelh e mieg dins lo retrovisor per espinchar lei cambas dei doàs Claudià Schiffer dei barris Nòrd. »
De qué, es pas un libre d’una fresca actualitat ? ah òc, vertat qu’aquel libre reeditat a pas encara l’ancianetat per ne poder parlar coma un tròç d’antologia. Aquò rai, avèm lo dret de dire mai d’un còp d’una causa que l’aimam, aquò l’usarà pas. De qué ? Florian Vernet a escrit d’autres libres dempuèi, notadament Fin de partida ? Òc, mas Florian Vernet, coma plan d’autres escrivans occitans a un editor occitan. Son sol defaut, d’alhors. E aquel editor, coma plan d’autres editors occitans, fa de libres que cal èstre plan coratjós per passar lo cap de la cobèrta. Austeritat, austeritat… Talament que Fin de partida, l’ai tot bonament pas legit. Mas… Aï ! Arrestatz de me tustar suls dets ! Promés tornarem parlar de Florian Vernet dins una cronica a venir.


Parution : 27/11/2014
80 pages - 13.5 x 18 cm
10.00 €

Florian VERNET (Besièrs, 19 d’abril de 1941) es un lingüista, pedagòg e escrivan occitan. Foguèt professor d’occitan a l’Universitat Pau Valèri de Montpelhièr abans de prendre la retirada en 2006. Es tanben un dels membres de l’Acadèmia Occitana-Consistòri del Gai Saber e a l’encòp del conselh lingüistic del Congrès Permanent de la Lenga Occitana.

Écrire commentaire

Commentaires : 0