Djé Balèti « manda lo batèu » !

 

 Lo trio ròck tolosan Djé Balèti, fondat peu cantaire « espinaire » Jérémy Couraut, que'ns propulsa en l'annada navèra dab Moko, un album a l'energia dionisiaca, en occitan e en francés de Nissa la bèla...

 

 

 

MOKO Djé Balèti

Cant, espina : Jérémy Couraut

bateria : Antoine Perdriolle

Baisha : Sophie Ramia Medina

Sirventés / L’Autre distribution / 12 títols

 

 Aquera òda au gran Cogordon, « frut endemica de pertot », que hesteja aus dius pagans arcaïcs, gessits d'un imaginari mediterranean. Un disc catartic, revoltat, amorós e saunejaire.

Lo trio ròck tolosan Djé Balèti, fondat peu cantaire « espinaire » Jérémy Couraut, que'ns propulsa en l'annada navèra dab Moko, un album a l'energia dionisiaca, en occitan e en francés de Nissa la bèla. Aquera òda au gran Cogordon, « frut endemica de pertot », que hesteja aus dius pagans arcaïcs, gessits d'un imaginari mediterranean. Un disc catartic, revoltat, amorós e saunejaire.

 

Dempuish tres decennias dedicadas a la musica, lo Jérémy Couraut que s'a dessenhat ua dralha au miei d'un camin eclectic. Originari de Nissa, que passa per París, puish Tolosa, on torna encontrar a l'occitan mercés a las Bombas de Bal. Dejà que's cèrca a musas popularas, dançairas, paganas, carnavalèras. Que horuca per inspiracions qui'u semblarén, ad eth, lo nissart exotic neurit d'un occitanisme multiculturau. Atau que vad la recèpta infernau deu triò Djé Balèti, a l'imatge de Nissa, cairehorc de culturas europeanas e mediterraneanas. Atau que s'an inventat un son prestit de ritmes caribeans, de tarentèla italiana, de transa d'Africa deu nòrd, carrejant tèxtes au còp percussius e pertocants.

Lo títol de l'album Moko que vien de l'expression « amb aquò », vadut onomatopèa e chafre deu monde deu « midi », deu Sud de la França. Lo triò qu'obreish lo bal, lo « moko balèti », un moment de hèsta populara pingorlada de mòkos mieijornaus de tota traca. Atau tretze tròç tà tòrcer lo còth aus etnotipes, se n'arríder, se'n revoltar, e s'amusar hens aquera epuga d'Alí Babà, conhida de tesaurs esmiraglants talhats en la complexitat identitari e culturau. Per pròva, l'explosiu e atendrissent « Elvis Camping » que canta quin volem semblar a l'America de Hollywood, quin aqueras estelas deu western o deu ròck'n'ròll e hèn passar de mòda la cultura nosta.

 

Mei corrosiu, la cançon « Blanc bleu rouge » que hè referéncia a las colors deu drapèu francés, e las de las gòmas d'escolans, qui esfaçan un passat colonialista sanglant. Lo ritme escandit de « Gâté » (arren a véder dab la calinada!) que hè lo portrèit deus nostes pòbles occidentaus guastats, egoïstas e individualistas a de bonas. Un reclam frement contre la societat de consomacion, qui aishoala la susmauta en auherir presents made in China.

Totun, en saunejaire revoltat, Djé Balèti que canta un ròck d'espèr on « la cançon pòt cambiar lo monde». Cercaire en rituaus catartics e inventaire de tradicions, lo triò qu'envita a las trompas de la « Vespa Cougourdon Ourchestra », banda mitica e mistica qui arreviscolà las Vespas nissardas de Carnaval. Drònes e timbres, tot de cogordons hèits, que balhan tau terçat ganhant espina (cogordon a còrdas electro-acostic)-baisha-bateria ua clamor animau deu mei hons deus atges.

 

A còps, la votz cauda e epurada que dessenha caras o paisatges, d'un trèit doç, pres suu viu. Lo pintraire de son, lo griòt nissart, qu'acaba lo son conte dab ua devocion amorosa a Artémis. E cric e crac, « lo carnavale es acabat », en deishar lo reclam deus ritmes e arrepics installà's a plaser, peus nostes còs dançants.

 

Caroline Dufau

Écrire commentaire

Commentaires : 0