Ai legit – L’Astronòm inagotable

Mai que mai conegut per son òbra poetica e son ample trabalh de recèrca sus la literatura occitana, Felip Gardy alarga un còp mai son camp d’accion amb la parucion d’una partida de sa pròsa. 

Las edicions Trabucaire recampan en efièit aquí un trentenat de racontes corts qu’una bona mitat (...)

(...) es inedita e la rèsta èra esparpalhada en revista dempuèi 25 ans.

Quand ai agut lo libre dins las mans ne sabiái pas tròp de que esperar : entre una cobèrta grisassa e una polissa dels temps passats (luènh, luènh…) m’auriá pas estonat de descobrir un tèxte void, sense singularitat, prèst a costejar de prèp lo panteon dels libres occitans que servisson sonque a faire que la lenga visca, que la lenga morisca pas. 

Mas bon, èra Felip Gardy ; mas bon, ja coneissiái sa poesia, ja coneissiái sa pensada tant esclairada sus la literatura occitana tras los sègles. Doncas coma disem « quand cal i anar, cal i anar » (sabes quand t’enganas encara amb la plaça d’aquel fotut « i » o « me » o « te » eca.). 

Aqueles racontes son -totjorn- a la primièra persona, se legisson rapidament, coma una entrada dirècta dins las questions existencialas que preocupan l’autor e cadun de nosautres. Coma dinstinguir los pantaises de la realitat ? Coma acceptar sa finituda ? Coma trobar l’equilibri entre rason e passion ? Mas sustot, çò que nos interèssa, nosautres locutors occitans, es aquela question que travèrsa lo libre e que nos demanda coma pòt viure un òme, una cultura, una literatura a la marge ? Coma rendre tangible un quicòm que sembla de còps existir sonque en fantasme, que s’amaga (auriatz comprés que parli aquí de l’occitan) ? Coma comblar aquesta manca, aquela abséncia ? 

Segur que trobam pas aquí de responsas a las nòstras preocupacions linguisticas nevroticas, segur que sèm pas mai avançat qu’aquò a la fin del libre mas çò qu’es segur -e es aquò que compta- es que poiretz pas demorar insensibles fàcia als mondes oniriques que crèa Gardy per nos possar a nos pausar encara mai de questions ; un pauc a la manièra d’un conte filosofic, levat la morala. L’escritura es fluida, florida, negra o solelhada mas totjorn justa.

Coma l’astronòm del darrièr raconte que dona son nom a aquel recuèlh, Gardy vos agacha dreit dins los uèlhs e vos demanda : « Mai la manca, coma la trobar, coma saber ont s’es nisada, puèi qu’es pas per definicion que negacion ? » (p.137).

 

P.M

Écrire commentaire

Commentaires : 0